" کرامت شعر "

شعر به راستى يك گوهر الهى است
كه در آنِ واحد هم مركز و هم محيطِ حلقه دانش است
شعر همه دانش ها را در بر مى گيرد
و همه دانش ها نیز بدان اشارت مى كنند
و همزمان، هم ريشه و هم شكوفۀ همه نظام هاى فكرى است
از شعر است كه همه چيز نشأت مى گيرد
و همه چيز زيب و زيور مى يابد
شعر لحظه هاى مقدس شهود الهى را در انسان
باز خرید می کند و از دستخوش فنا دور مى دارد.
شعر همه چيز را دوست داشتنى مى كند:
آنچه را كه در كمال زيبايى است تعالى مى بخشد
و آنچه را كه سخت ناموزون و نازيباست از موهبت زيبايى برخوردار مى كند
شعر وجد و شادى را با هول و هراس
و رنج را با لذت
و زمان را با ابديت پيوند مى دهد
و همه تضاد هاى آشتى ناپذير را
در زيرِ يوغِ خفيف خود جمع مى كند
كيمياى اسرار آميز شعر
آب هاى مسمومى را كه از اقليم مرگ به سوى زندگى جارى است
همه را به طلاى قابلِ نوش بدل مى سازد
و نقاب عادت و آشنايى را از چهره جهان بر مى گيرد
و آن زيبايىِ عريان و خفته را
كه روح و جان جهان است
در معرض تماشا مى گذارد

برگرفته از کتاب " گنجینه آشنا "

الهی قمشه ایی